StatusUPdate.gr

What's on my mind (?)

Saturday

4

November 2017

0

COMMENTS

The Affair – 3ος κύκλος

Written by , Posted in Movies-Series, Timeline

Νομίζω ότι το “The Affair” είναι από τις λίγες τηλεοπτικές σειρές που με έχουν κάνει να νιώσω λίγο μπερδεμένη.

Ανυπομονούσα για τον 3ο κύκλο, τον οποίο καθυστέρησα κάτι μήνες να ξεκινήσω γιατί για κάποιο λόγο δεν ήθελα.

Ενώ  “κλωτσούσα” να το ξεκινήσω, με το 1ο επεισόδιο “κόλλησα” κι άρχισα πάλι να βλέπω τα επεισόδια 2-2 και σε βραδιές #atmosidero_primetime 3-3.

10 επεισόδια τα ξεπέταξα σε 4 ημέρες.

Σας είχα μιλήσει για τους προηγούμενους 2 κύκλους εδώ : (more…)

Sunday

22

October 2017

0

COMMENTS

“Αλκυονίδες μέρες” – Ευτυχία Γιαννάκη

Written by , Posted in Books, Timeline

Πριν ένα χρόνο γνώρισα την Ευτυχία Γιαννάκη διαβάζοντας το αστυνομικό μυθιστόρημα της το “Στο πίσω κάθισμα”  , το οποίο μου είχε αρέσει πολύ.

Η κυκλοφορία του νέου βιβλίου της, “Αλκυονίδες ημέρες”, δεν με άφησε αδιάφορη.

Οι Αλκυονίδες μέρες αποτελούν το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας, με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, που μου είχε φανεί πολύ συμπαθής από το προηγούμενο βιβλίο.

Χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα σύστηνα να διαβάσετε και το “Στο πίσω κάθισμα”, το 2ο βιβλίο της τριλογίας διαβάζετε εύκολα αυτόνομα.
Στην πορεία της ιστορίας φωτίζονται πτυχές των ηρώων σε πολύ σύντομα φλας μπακ με έξυπνο τρόπο δοσμένα και σε καμία περίπτωση δεν δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις την εξέλιξη.
Σαφεστατότατα όταν ακολουθείς τα “βήματα” μιας τριλογίας, όλα παίρνουν την κανονική τους διάσταση και δεν μένει η παραμικρή χαραμάδα κενού. (more…)

Tuesday

10

October 2017

0

COMMENTS

Μαρκ, νομίζω ότι η σχέση μας περνάει κρίση.

Written by , Posted in Comments, Music, ThinkFree

Δεν ξέρω, πώς να στο πω, αλλά να……τον τελευταίο καιρό βαριέμαι λίγο.

Δεν φταις εσύ.
Μπορεί να φταίω εγώ.

Από την άλλη βέβαια, σε μία σχέση φταίνε πάντα και οι δύο.

Και οφείλω να σου πω, ότι τελευταία η σχέση μας δεν με εξιτάρει όπως παλιά.
Το ξέρω ότι περνάω φάση και πως σε μία εβδομάδα μπορεί να είμαι αλλιώς.
Το έχω ξαναπάθει εξάλλου, αλλά δεν σου είχα πει τίποτα γιατί ήταν πιο μικρό το διάστημα.
Τώρα έχει μεγαλύτερη διάρκεια.
Ειλικρινά, δεν κατάλαβα, πώς φτάσαμε ως εδώ. (more…)

Monday

2

October 2017

0

COMMENTS

Το Θαύμα – Emma Donoghue

Written by , Posted in Books, Timeline

Μέσα του 19ου αιώνα.
Σ’ ένα µικρό ιρλανδικό χωριό, ένα εντεκάχρονο κορίτσι επιβιώνει επί µήνες χωρίς φαγητό.
Θαύµα; Ιατρικό φαινόµενο;
Ή µήπως θρασύτατη απάτη; Μια νοσοκόµα, εκπαιδευµένη στην Κριµαία πλάι στη Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ και περήφανη γι’ αυτό, προσλαµβάνεται για να παρακολουθεί το παιδί.
Περιηγητές συρρέουν για να το αγγίξουν.
Ένας δηµοσιογράφος φτάνει από το Δουβλίνο για να καλύψει το γεγονός.
Όµως το παιδί σιγά σιγά φθίνει.
Αναστατωµένη από το ενδεχόµενο του θανάτου του µικρού κοριτσιού, µε µόνο της συµπαραστάτη τον δηµοσιογράφο, η νοσοκόµα θα αντιστρατευτεί τις προλήψεις, τις δεισιδαιµονίες και τη θρησκευτική υστερία µιας ολόκληρης κοινότητας, και θα προσπαθήσει να αποτρέψει τις ολέθριες συνέπειες ενός τροµερού µυστικού.
(more…)

Thursday

28

September 2017

0

COMMENTS

Sons of Anarchy – Αγγελική Μποζίκη

Written by , Posted in Movies-Series, Timeline

Αυτή τη σειρά την είχα προσπεράσει πιστεύοντας, ότι δεν θα ταυτιστώ με τους ήρωες της και ότι είναι μια σειρά για «αγόρια».
Φυσικά για ακόμα μια φορά διαψεύστηκα πανηγυρικά. Μόνο ο πιλότος έφτασε για να κολλήσω.

Επτά σεζόν και 92 επεισόδια μετά, η σειρά σκαρφάλωσε με χαρακτηριστική άνεση στο Νο 2 της λίστας με τις αγαπημένες μου και θα ήταν και Νο 1, αν δεν υπήρχε ο πρώτος μου έρωτας, ο Dr. Gregory House στην κορυφή. (more…)

Tuesday

26

September 2017

0

COMMENTS

The Handmaid’s Tale

Written by , Posted in Movies-Series, Timeline

Ανακοινώνονται τα  Emmy Awards και διαβάζω για μία σειρά, που σαρώνει τα βραβεία και δεν έχω προσέξει μέχρι τώρα.

The Handmaid’s Tale.

Ενώ με τα Oscar δεν συμφωνώ τις περισσότερες φορές ειδικά τα τελευταία χρόνια, με τα Emmy έχω μία μεγαλύτερη ταύτιση (τουλάχιστον για όσες σειρές παρακολουθώ, γιατί ποιά να πρωτοπρολάβω να δω η γυναίκα; ).

Βλέπω, που λέτε, 8 Emmy στη συγκεκριμένη σειρά και σε βασικές κατηγορίες μάλιστα και λέω “Μπα; Ωπ! Εδώ είμαστε!” (Ακριβώς έτσι το είπα)

Την ίδια ημέρα βάζω να δω το πρώτο επεισόδιο.
Κόλλησα σαν βεντούζα στην οθόνη, ενώ η πρώτη αίσθηση ήταν ναυτία.
Αυτό το ανακάτεμα όμως που σημαίνει ότι το προκάλεσε κάτι δυνατό. (more…)

Sunday

3

September 2017

0

COMMENTS

Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει

Written by , Posted in Books, Timeline

Θα μπορούσατε να θεωρήσετε ότι μιλάω για μένα, που ονειρευόμουν να πετάξω σε ένα ταξίδι και τελικά τα κατάφερα, αλλά αναφέρομαι στον τίτλο ενός υπέροχου βιβλίου.

Ο τίτλος του δηλώνει ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή προσωπικότητα.
Μία κότα ξεχωριστή, όσο και το όνομά της: Μπουμπουκίτσα, η οποία χαζεύει από το κοτέτσι-φυλακή τη ζωή στην αυλή και ονειρεύεται.
Η Μπουμπουκίτσα είχε όνειρο να γεννήσει ένα αυγό που θα το δει να γίνεται κοτοπουλάκι. Έχει την ψευδαίσθηση ότι μέσα στο κοτέτσι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και γι’αυτό πληγώνεται κάθε φορά που της παίρνουν το αυγό της.

Δεν μπορεί να βγει στην αυλή και να ζήσει με τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας.
Η κατάσταση της υγείας της δεν είναι πολύ καλή και επειδή σταματά να παράγει αυγά, οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να την “ξεφορτωθούν”.
Καταφέρνει να ξεφύγει από τη Νυφίτσα με τη βοήθεια του Πρασινοκεφαλόπαπια και από εκείνο το σημείο ξεκινά το ταξίδι της ελεύθερης ζωής, που ονειρευόταν.
Το βιβλίο “Η Κότα που ονειρευόταν να πετάξει” της Sun-Mi Hwang από τις Εκδόσεις Διόπτρα έχει τόσα μηνύματα που αποτελεί βιβλίο ζωής. (more…)

Friday

4

August 2017

0

COMMENTS

Ποτέ και πουθενά – Neil Gaiman

Written by , Posted in Books, Timeline

Η γνωριμία με το Neil Gaiman ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
Τον ακολουθώ και στο Facebook και το instagram και αγαπώ τη σκέψη και το χιούμορ του στην καθημερινότητά του.

Όταν το “Ποτέ και Πουθενά” κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ίκαρος,   δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω.

Πριν πω οτιδήποτε άλλο, ας διαβάσουμε μαζί μια σύντομη περιγραφή από το site των εκδόσεων :

“Κάτω από τους δρόμους του Λονδίνου, κάτω από τον κόσμο τον χειροπιαστό του Εδώ και του Τώρα, υπάρχει κι ένας κόσμος άγνωστος, απέραντος, μυστικός, σκοτεινός, ανείπωτος: ο κόσμος του Ποτέ και Πουθενά.
Τον κατοικούνε τέρατα και άγγελοι, καλόγεροι και φονιάδες, κυνηγοί και θηρία, ληστές κι αγαθούληδες, τυχοδιώκτες και πρόβατα.
Είναι γεμάτος τρομακτικές αβύσσους και παλάτια που φτάνουν ως το κέντρο της γης.
Και μόνο όσοι στ’ αλήθεια δεν έχουν τίποτα, όσοι γλιστράνε και πέφτουν από τις ρωγμές του «πραγματικού» κόσμου, μπορούν να περνάνε από τον έναν κόσμο στον άλλον: τα ποντίκια των υπονόμων, οι άστεγοι, οι φυγάδες, οι τρελοί.
(more…)

Sunday

30

July 2017

0

COMMENTS

Γιατί “κόλλησα” με το Master Chef τον τελευταίο μήνα

Written by , Posted in Movies-Series, Timeline

Γενικά  δεν με λες fan των τηλεπαιχνιδιών. Είμαι σε ηλικία “βαριέμαι τα ξεκατινιάσματα και τα ριάλιτυ παιχνίδια”.
Όχι, δεν ήμουν από τους θεατές του Survivor, αλλά δεν ήμουν και από αυτούς κατέκρινα όσους το παρακολουθούσαν ανελλιπώς.
Καλά έκαναν. Εμένα δεν μου ταίριαζε.

Θεωρώ, ότι το κάθε τι που παρακολουθούμε τη δεδομένη χρονική στιγμή, ικανοποιεί μία ανάγκη μας και γι’αυτό δεν με προβλημάτισε ποτέ το πάθος των ανθρώπων που το απολάμβαναν. Εάν έπρεπε να αναζητήσουμε κάτι, που και πάλι δεν βρήκα το λόγο που θα έπρεπε να το κάνουμε, είναι το ποιά ήταν η ανάγκη που ικανοποιούσε, θέμα για το οποίο γράφτηκαν πολλά και δεν είναι επί του παρόντος.

Αnyway, τα περισσότερα τηλεπαιχνίδια που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει και μου έχουν αρέσει, δεν είχαν συμμετοχή του τηλεοπτικού κοινού (ψηφοφορίες κλπ) και είχαν να κάνουν τις περισσότερες φορές κυρίως με το φαγητό και το τραγούδι (όχι στη μορφή του reality όμως).
Πιο συγκεκριμένα την τελευταία χρονιά, αυτά που παρακολούθησα με μεγάλη ευχαρίστηση ήταν το VOICE μέχρι την ολοκλήρωση της α’φάσης απολαμβάνοντας τους κριτές και το MasterChef τον τελευταίο μήνα.

Οι τελευταίες 2 εβδομάδες με βρήκαν να προσπαθώ να είμαι στο σπίτι τις ημέρες και ώρες που είχε το παιχνίδι μαγειρικής, για να απολαύσω αυτή τη 1 – 1,5 ώρα. Το έβλεπα και έμενα με ένα χαμόγελο γαλήνης.

Θα σας πω, ποια ήταν τα στοιχεία που μου προκαλούσαν αυτή τη….χαρά.

* Δημιουργικότητα – Συνταγές
Είδαμε τόσες εκπληκτικές και πρωτότυπες συνταγές και έμαθα τόσα πολλά.
Βασικά….η αλήθεια είναι, ότι έμαθα εκφράσεις, γιατί από συνταγές τίποτα.
Έμαθα να βάζω ένταση, να αναδεικνύω τις γεύσεις, να προσέχω την αλατότητα, να φέρνω ισορροπία στην οξύτητα του πιάτου, να δουλεύω την υφή στη σάλτσα μου και άλλες λέξεις που τώρα δεν τις θυμάμαι.
Επίσης διαπίστωσα, ότι υπάρχουν πολλά υλικά που τρώγονται και δεν τα γνωρίζω, 24,5 διαφορετικά είδη μανιταριών, βότανα που τα είχα μόνο για στολισμό σε ανθοδέσμες και πάρα πολλά άλλα ενδιαφέροντα, που δεν υπάρχει περίπτωση να τολμήσω να μαγειρέψω, γιατί 1 στις 100 να πετύχω κάτι από αυτά, την “έβαψα”. (Άντε, να τρέχω να βρίσκω μπάλες με σανό, να έχω στο μπαλκόνι, για να πασπαλίζω το φιλέτο με την ισορροπημένη σάλτσα από δεντρολίβανο που “παντρεύεται” υπέροχα με τη σάλτσα παντζαριού…πωωωωω!)
Επίσης έμαθα ότι ιεραρχικά τους chef, τους προσφωνούμε chef και όχι “κύριε”.
* Κριτές
Το 3δυμο Σκαρμούτσος – Ιωαννίδης – Κοντιζάς μου άρεσαν πάρα πολύ, όταν ήταν φυσικοί και χαλαροί.
Η αυστηρότητα τους ήταν τόσο-όσο, χωρίς να προσβάλει και να μειώνει και εκτίμησα το γεγονός, ότι δεν έπεσαν σε “κατινιές” και ξεκατινιάσματα είτε μεταξύ τους είτε με τους παίκτες, με στόχο να πουλήσει η εκπομπή.
Γνώριζα μόνο τον κο  Σκαρμούτσο, τον οποίο γενικά εκτιμώ για την παρουσία του στο χώρο (αν θα μου κάνετε ποτέ το τραπέζι, το γκουρμέ μπέργκερ μου το θέλω καλοψημένο) και μετά από αυτή τη σειρά εκτίμησα  και τους δύο νέους για μένα chef.
Ξέρω, ότι ο Gordon Ramsey είναι το κάτι άλλο, αλλά σε όσες εκπομπές τον έχω παρακολουθήσει με αγχώνει. Γνώμη μου είναι, ότι σε κάποια σημεία αγγίζει επίπεδα bullying και είμαι ευαίσθητο και τρυφερό παιδί.

*Διαγωνιστικό μέρος – Διαγωνιζόμενοι
All the money. Εδώ είναι που εμένα προσωπικά με “μάγκωσε” αυτός ο κύκλος του Master Chef.
Δεν ξέρω, τί προηγήθηκε, αλλά στις τελευταίες 2 εβδομάδες, παρακολουθούσα τα επεισόδια και γέμιζε η καρδιά μου.
Έβλεπα νέα παιδιά με ευγένεια, σεβασμό, ήθος, πάθος να μάθουν και να δημιουργήσουν, ευγενή άμιλλα και ευ αγωνίζεσθαι, που συνεργάζονταν υπέροχα κι ας ήταν ανταγωνιστές.
Ήταν ανταγωνιστές και λειτουργούσαν σαν συναγωνιστές.
Δεν θεωρώ, ότι η παραγωγή έκρυψε κάτι, γιατί γενικώς τα ξεκατινιάσματα και ίντριγκες πουλάνε.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση εμένα με κέρδισαν η καθαρότητα και η τιμιότητα των υποψηφίων (τουλάχιστον αυτό που έβγαινε προς τα έξω) και  κάθε επεισόδιο, που έκλεινε με μία συγκίνηση, όχι λόγω της φόρτισης που είχαν, αλλά μιας ευφορίας που με άφηνε με μια γεύση αισιοδοξίας. Καμάρωνα για λογαριασμό των δικών τους οικογενειών.
Είπα “Μπράβο” πολλές φορές και η έκπληξη ήταν πως μου συνέβη πρώτη φορά στο σύνολο με ένα τέτοιο “τηλεπαιχνίδι”.
Δεν ξέρω, εάν ο χώρος της μαγειρικής και των chef είναι έτσι γενικότερα. Δεν ξέρω, εάν επειδή εμπλέκεται η δημιουργικότητα στο φαγητό είναι που εξισορροπεί τα πράγματα και βγάζει μία αλήθεια, αλλά εάν δεν είναι έτσι, τότε ήταν απίστευτη συγκυρία να βρεθούν τόσα καλά και ταλαντούχα παιδιά μαζεμένα.  Στην πραγματικότητα είμαι σίγουρη, ότι και αυτός ο χώρος έχει τεράστιο και αμείλικτο ανταγωνισμό, αφού παντού υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες.

Anyway! Μέχρι τώρα σε τούτο το blog γράφω για ταινίες και σειρές που παρακολουθώ.
Ήθελα να γράψω κάτι για το Master Chef αφού τελειώσει, γιατί ήθελα να δω πως θα ολοκληρωθεί.
Δεν με απογοήτευσε μέχρι το τέλος.
Το απόλαυσα με την ψυχή μου και εύχομαι και ο 2ος κύκλος να είναι το ίδιο καλός και ακόμη καλύτερος.

(Kάποια μέρα θα μάθω κι εγώ να φτιάχνω μαγιονέζα με φραπέ και πατάτάκια με γεύση κοκορέτσι και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. )

Monday

12

June 2017

2

COMMENTS

“αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν” – Έλενα Φερράντε

Written by , Posted in Books, Timeline

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση και του τρίτου βιβλίου της τετραλογίας της Νάπολης, θέλω να πω ότι μετάνιωσα που το διάβασα.
Ναι. Αλήθεια. Δεν έπρεπε να το έχω διαβάσει.

Έπρεπε να περιμένω να έχει κυκλοφορήσει και το τέταρτο βιβλίο για να το ξεκινήσω ΑΜΕΣΩΣ!
Άντε τώρα, να περιμένουμε για τη συνέχεια….Ωφού – ουφί! (more…)