StatusUPdate.gr

What's on my mind (?)

Tuesday

26

September 2017

0

COMMENTS

The Handmaid’s Tale

Written by , Posted in Movies-Series, Timeline

Ανακοινώνονται τα  Emmy Awards και διαβάζω για μία σειρά, που σαρώνει τα βραβεία και δεν έχω προσέξει μέχρι τώρα.

The Handmaid’s Tale.

Ενώ με τα Oscar δεν συμφωνώ τις περισσότερες φορές ειδικά τα τελευταία χρόνια, με τα Emmy έχω μία μεγαλύτερη ταύτιση (τουλάχιστον για όσες σειρές παρακολουθώ, γιατί ποιά να πρωτοπρολάβω να δω η γυναίκα; ).

Βλέπω, που λέτε, 8 Emmy στη συγκεκριμένη σειρά και σε βασικές κατηγορίες μάλιστα και λέω “Μπα; Ωπ! Εδώ είμαστε!” (Ακριβώς έτσι το είπα)

Την ίδια ημέρα βάζω να δω το πρώτο επεισόδιο.
Κόλλησα σαν βεντούζα στην οθόνη, ενώ η πρώτη αίσθηση ήταν ναυτία.
Αυτό το ανακάτεμα όμως που σημαίνει ότι το προκάλεσε κάτι δυνατό.

Σε κάποια σύγχρονη ή κοντινή μελλοντική φανταστική  στιγμή γίνεται ένα πραξικόπημα στην Αμερική και αναλαμβάνει την εξουσία μία ολιγαρχική ομάδα που ονομάζεται “Γιοι του Ιακώβ”.
Η συγκεκριμένη ομάδα θέλει να καθαρίσει το περιβάλλον και την κοινωνία από όλα αυτά που εκείνη θεωρεί μολυσματικά,  παράσιτα και άσχημα.  Μία φασιστική,  “άρια φυλή”, εντελώς ρατσιστική, σκοταδιστική –  όλα τα κακά της μοίρας του ανθρώπινου είδους.

Αυτή η νοσηρή ομάδα προσπαθεί  να δημιουργήσει μια αμόλυντη κοινωνία, αποστειρωμένη  από επιθυμίες, ανθρώπινα πάθη, αλλά και συναισθήματα.
Ένας από τους πρώτους αυστηρούς νόμους που τίθεται άμεσα σε ισχύ είναι αφαίρεση όλων των δικαιωμάτων των γυναικών, θεωρώντας ότι ο μόνος σκοπός της ύπαρξής τους είναι να αναπαράγουν το ανθρώπινο είδος, αντιμετωπίζοντάς τες ως μηχανές αναπαραγωγής.

Το καθεστώς που υπάρχει είναι ένα αυστηρό απάνθρωπο στρατιωτικό καθεστώς, που διατηρούν άνθρωποι οι οποίοι όμως έχουν πρόβλημα γονιμότητας.

Για να λύσουν αυτό το πρόβλημα τους έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο συγκεντρώνουν δια της βίας γυναίκες γόνιμες, που φυλακίζονται σημαδεύονται με ένα τσιπ -σφραγίδα στο αυτί τους, εκφοβίζονται, περνούν μαρτύρια και φρουρούνται με τρόπο που δεν μπορούν να ξεφύγουν.
Αυτές οι γυναίκες ονομάζονται “Πορφυρές” και ουσιαστικά είναι δούλες ντυμένες στα κόκκινα.
Η εικόνα τους θυμίζει τάγμα, αλλά είναι τόσο κόντρα σε όλο αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Κάθε οικογένεια “αρχόντων” που έχει πρόβλημα γονιμότητας έχει στο σπίτι της  μία τέτοια δύστυχη γυναίκα, η οποία μία φορά το μήνα ουσιαστικά βιάζεται από τον αφέντη του σπιτιού.
Ο βιασμός ονομάζεται “τελετή” και γίνεται στο κρεβάτι του ζευγαριού του σπιτιού με τη δούλη να είναι ξαπλωμένη στα πόδια της συζύγου του αφέντη, έτσι ώστε να συμμετέχει και εκείνη στην “ιερή τελετή της προσπάθειας γονιμοποίησης”. (Πόσο νοσηρό!)

Είναι τόση η σκληρότητα που παρουσιάζεται, που δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι άνθρωπος και δη, γυναίκα και να μην γυρίσουν τα σωθικά σου. Δεν έχει να κάνει μόνο με την πράξη του βιασμού, αλλά στο πώς παρουσιάζεται και κυρίως την αποτύπωση της βίας στην ψυχή της κάθε γυναίκας που φαίνεται στο ανέκφραστο “νεκρό” πρόσωπό της.

Η ιστορία επικεντρώνεται στην June,η οποία ως “πορφυρή” έχει το όνομα Offred και μεταφέρεται στο σπίτι του Διοικητή Waterford που ενσαρκώνει ο υπέροχος Joseph Fiennes.

Η Elisabeth Moss στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι καθηλωτική.
Δεν θα πω ψέμματα, ότι την γνώριζα ως ηθοποιό, αφού δεν έχω παρακολουθήσει τις προηγούμενες δουλειές της.
Η υποκριτική μέσα από τις ανάσες της, την εκφραστικότητα του προσώπου, των ματιών είναι αυτά που δίνουν άλλο βάρος σε όλη τη σειρά.
Εκείνο το χαμόγελο που μπροστά στους “βασανιστές” της φαντάζει φυσικό και με τη στροφή του κεφαλιού γίνεται μίσος προς αυτούς, αηδία.
Μικροί θάνατοι στη ματιά της κάθε φορά που βιάζεται να κάνει ή να υπομείνει κάτι.

Βέβαια όλο το cast είναι καταπληκτικό, αλλά αξίζει να υπάρξει ιδιαίτερη  μνεία στους Ann Dowd που υποδύεται την αυστηρή Θεία Λύδια που θυμίζει εκπαιδευτή του Γ’Ράιχ,

στη Samira Wiley που τη γνωρίζουμε από το Orange is the new black (αυτό πάλι κάπου στο 3ο season το σταμάτησα – μήπως να το συνεχίσω; ),

στη Madeline Brewer που μεταφέρει μια πλευρά της τραγικότητας,


στην κούκλα Yvonne Strahovski που της πάει τόσο πολύ ο αυστηρός ρόλος της κυρίας του Διοικητού που κρύβει κι αυτή το δικό της δράμα (όχι ότι την λυπήθηκα – να τα λέμε κι αυτά),

αλλά και στην Alexis Bledel γνωστή από το λατρεμένο μου Gilmore Girls, που αν και ποτέ δεν την θεωρούσα κάτι ιδιαίτερο υποκριτικά σε αυτή τη σειρά η σκηνοθετική προσέγγιση, την κάνει να ξεχωρίζει με το δικό της τρόπο.

Υπέροχη φωτογραφία και  σκηνοθεσία και καταπληκτικό  soundtrack σε κάθε επεισόδιο.

Το κάθε επεισόδιο σφιχτοδεμένο και δεν έκανε “κοιλιά” πουθενά.

Η σειρά βασίζεται στο βιβλίο  “Η ιστορία της πορφυρής δούλης” της  Μάργκαρετ Άτγουντ που επανήλθε στην επικαιρότητα μετά την εκλογή Τράμπ (γιατί άραγε; …).

Νομίζω ότι πρόκειται για μία σειρά που ή θα σου άρέσει πολύ ή καθόλου.
Είναι γροθιά στο στομάχι.

Αυτή τη στιγμή δυστυχώς υπάρχουν γυναίκες στον κόσμο, που ζουν παρόμοιες εξευτελιστικές καταστάσεις.
Γυναίκες που τις αντιμετωπίζουν ως αντικείμενα και όχι ως προσωπικότητες με συναισθήματα, στερώντας κάθε ελευθερία και κάνοντάς τες να υπομένουν βία και εξευτελισμό.

Η June είναι ζωντανή – νεκρή χωρίς καμία επιλογή.
Μήπως αυτό τελικά μπορεί να ανατραπεί;

Tο φινάλε του 1ου season  με άφησε με ανυπομονησία για τη συνέχεια.

Νομίζω ότι είναι από τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές, που έχω δει τα τελευταία 2 χρόνια.

#seriesILove